‘’Στη στροφή του χωρισμού’’

(Αντώνης Ρέμος)
 
Η βροχή να χτυπάει τη στέγη
το μυαλό μου τους δρόμους να παίρνει
ρωτάω το θάρρος επιτέλους αν το βρήκες
να μάθω όλα εκείνα που ποτέ δεν είπες
 
        Στάθηκα λίγο στη στροφή του χωρισμού
        κοίταξα πίσω για να ‘δω αν θα γυρίσεις
        είδα να φεύγεις και τρελάθηκα
        έπεσα μέσα μου και χάθηκα
             
        Πες μου να μάθω το κορμί σου αν αδειάζει
        κάποιες σταγόνες από Έρωτα αν στάζει
        Πες μου στη Γη αν κατεβάζω παραμύθια
        Πες μου τα ψέματα πως ντύνω με αλήθεια
 
Κάποια φύλλα πεσμένα στο χώμα
είμ’ εδώ και ρωτάω ακόμα
γιατί βαμμένη με σιωπή είν’ η ψυχή μου
και πιο γυμνή από ποτέ είν’ η ζωή μου
 
        Στάθηκα λίγο στη στροφή του χωρισμού
        κοίταξα πίσω μου για να ‘δω αν θα γυρίσεις
        έπεσα μέσα μου και χάθηκα
        ή σ’αγαπάω ή τρελάθηκα
      
        Πες μου να μάθω το κορμί σου αν αδειάζει
        κάποιες σταγόνες από Έρωτα αν στάζει
        Πες μου στη Γη αν κατεβάζω παραμύθια
        Πες μου τα ψέματα αν ντύνω με αλήθεια