‘’Επιμένω να θυμάμαι’’

(Τζωρτζίνα Καραχάλιου)
 
Τόσους καιρούς που προσπαθώ να σε ξεχάσω
ξαναγυρίζω στης ψυχής μου την πατρίδα
φιλάω τον τόπο που περνούσες βήμα- βήμα
μα της μορφής σου δεν αγγίζω πια το σχήμα
 
Το ίδιο σώμα να ζητάω το ίδιο στόμα
να κοιμηθώ στην ίδια Αγάπη επιμένω
περαστικός από το χτες και το παρόν μου
νιώθω να καίγονται οι λέξεις στο μυαλό μου
 
   Επιμένω να θυμάμαι
   τα κορμιά μας στη σιωπή
   τ’ άρωμά σου στον αέρα
   της ανάσας σου τον ήχο
 
   Επιμένω να θυμάμαι
   δυό σκιές από κεριά
   με τα χείλη πυρωμένα
   να παλεύουνε στον τοίχο
               Στης ανάσας σου τον ήχο
 
Ξαναγυρίζω στης ψυχής μου την πατρίδα
και μια ερώτηση με πήρε και με λειώνει
γιατί φυσάει τέτοιος Νοτιάς, Έρωτας Λίβας
γιατί σταγόνες μοναξιάς να ξημερώνει