‘’Στα τροχαία του χρόνου’’

(Γιώργος Παπαδόπουλος)
 
Μια αγάπη που έτσι τη λέγαμε
μα ήταν μόνο από μένα που ζούσε
σ΄ένα τοίχο γραμμένη με κόκκινο

μια αγάπη που αγάπη ζητούσε
 
    Το κεφάλι να κρύβω
    πιο βαθιά στα σκεπάσματα  
    τα όνειρά μου μη φύγουν 
    να μη γίνουν φαντάσματα
 
    Σαν τρελός σ’ άδειες νύχτες σε ζήτησα     
    στη βροχή ‘’σ΄ αγαπάω’’ ψιθύριζα
       
    και στους δρόμους μονάχος μου βγήκα   
    Σαν τρελός σ’ άδειες νύχτες σε ζήτησα     
    σ‘ ουρανό και Θεό αντιμίλησα
       
    το κορμί σου Αγάπη ξεγύμνωσα
       
    πουθενά πουθενά… δε σε βρήκα
 
Στα τροχαία του χρόνου κατέληξε

μια Αγάπη που πήγε χαμένη

τελευταία φορά που σ’ αγκάλιασα
και το πίστεψα ότι είμαστε… ξένοι
 
    Το κεφάλι να κρύβω

    πιο βαθιά στα σκεπάσματα
   
    τα όνειρά μου μη φύγουν
   
    να μη γίνουν φαντάσματα
 
    Σαν τρελός σ’ άδειες νύχτες σε ζήτησα     
    στη βροχή ‘’σ΄ αγαπάω’’ ψιθύριζα
       
    και στους δρόμους μονάχος μου βγήκα   
    Σαν τρελός σ’ άδειες νύχτες σε ζήτησα 
    σ‘ ουρανό και Θεό αντιμίλησα
    το κορμί σου Αγάπη ξεγύμνωσα  
    πουθενά πουθενά… δε σε βρήκα