“Μελαγχολία μου”

(Νίκος Οικονομόπουλος)

 

Εγώ μεγάλωσα σε γειτονιά με τσέρκι
κι οι θεωρίες σου με βρίσκουν μακριά
επιχειρήματα παράλογα κι αστεία
και προσπαθείς να με τρελάνεις λογικά

 

Εσύ γεννήθηκες για ν’αγαπάς εσένα
περνάς απέναντι κι εξαίρεση καμιά
αν είναι έτσι αυτό που λες εσύ αγάπη
μάλλον ζητάς να με τρελάνεις λογικά

 

     Μελαγχολία μου, εσύ κυρία μου
     σ’όλα τα δύσκολα εσένα αγκαλιάζω
     μες στο πουκάμισο έχω μια θάλασσα
     μα τη ζωή μου δε μπορώ να τη νοικιάζω

 

Άδειο δωμάτιο με θέα μόνο δάκρυ
ξάγρυπνες νύχτες και αδέσποτα φιλιά
κι εγώ σου λέω πως αυτό δεν είν’αγάπη
και δεν μπορείς να με τρελάνεις λογικά

 

Ψυχή μου δείξε μου την επανάστασή σου
μη συμβιβάζεσαι σε θέματα καρδιάς
τι λόγο έχεις να νοικιάζεις τη ζωή σου
μελαγχολείς και σ’αδιέξοδο τραβάς…

 

     Μελαγχολία μου, εσύ κυρία μου
     σ’όλα τα δύσκολα εσένα αγκαλιάζω
     μες στο πουκάμισο έχω μια θάλασσα
     μα τη ζωή μου δε μπορώ να τη νοικιάζω