Πέτρινη Διέξοδος

“Άσε καλύτερα να πελεκήσω πέτρες…”

Τα πρώτα μου παιδικά αναγνώσματα αρχίζουν με την ανακάλυψη
της ελληνικής μυθολογίας, ένας τομέας ασύνορος που ποτέ
δεν εξαντλείται. ‘Ένας κόσμος παραμυθένιος, μυστηριώδης,
σαγηνευτικός, ταυτισμένος απόλυτα με την θάλασσα, τον αέρα,
τη γη. Αυτά τα τρία υλικά είναι ριζωμένα στην ψυχή μου.

Έτσι ένιωσα μέσα μου την ανάγκη να προσπαθήσω να εικονίσω
αρχές και αξίες που χάνονται μέσα στο χρόνο.
Η ελληνική μυθολογία όμως, δεν αντιπροσωπεύει μόνο τους αρχαίους
χρόνους. Aντίθετα, είναι η κατ’ εξοχήν επιστήμη της φαντασίας
και του πρώιμου υπερρεαλισμού.

Όταν ο Όμηρος (8ος αι. π.Χ.) κατεβάζει τον Οδυσσέα στην καρδιά
του Άδη κάνοντας Νέκυια, αυτό δεν είναι παρά η ηχηρή μεταφορά
της ανθρώπινης ύπαρξης που για να σωθεί και να λάβει σοφία
πρέπει να κάνει κατάδυση στα ανεξερεύνητα βάθη του “εγώ” του.
Μια κληρονομιά που μας οδηγεί μέχρι τον “Μινώταυρο του ελεύθερου
συνειρμού” των σημερινών ποιητών.

Παρατηρώντας κάποιος τα έργα μου διαπιστώνει πως όλα είναι εντελώς
διαφορετικά το ένα από το άλλο, με τις χαρακτηριστικές τους
ιδιομορφίες στην κίνηση και στην προέκτασή τους. Δημιουργείται έτσι
ένα σύνολο, του οποίου η διαχρονικότητα αναδύεται από την γνώση
και οδηγεί στο μύθο, στο παραμύθι και στο σουρεαλισμό.

Μα πάνω απ’ όλα, κάθε έργο είναι η εσωτερική μου κραυγή που
απευθύνεται σε κάθε άτομο που σέβεται το παρελθόν, που δημιουργεί
το παρόν και οραματίζεται το μέλλον.