“Στιγμές που δε σ’ έχω”

(Γιώργος Μαζωνάκης)

 

Μόνος μου πάλι στο σπίτι σιωπή
όλα σκοτάδι μου λείπεις εσύ
πώς να πλαγιάσω ν’ ανάψω κερί
φλόγα που καίει γυρεύει κορμί

 

     Αν δε σε δω πώς να μου πω δε μένει η αγάπη εδώ
     Γδύσε με τώρα σβήσε τα φώτα εκεί έχω μείνει εγώ

 

     Μου’πες θυμάμαι αγαπάς τους αλήτες και θέλεις κοντά μου να ζεις
     η ώρα περνάει η ανάγκη πονάει κι ακόμα στη πόρτα να μπεις
     πες μου σε θέλω και εγώ σα σκιά περνάω τον τοίχο θα δεις
     δώσ’τα μου όλα για να’χω ν’αντέχω στιγμές που δε σ’έχω κι αργείς

 

Ίσκιος που ψάχνει εσένα να βρει
τ’όνειρο καίει χωρίς το φιλί
βρέχει στο δρόμο στεγνώνει η φωνή
άδεια η νύχτα φορτώνει η ψυχή.

 

     Αν δε σε δω πώς να μου πω η αγάπη δε μένει εδώ
     Γδύσε με τώρα σβήσε τα φώτα εκεί έχω μείνει εγώ

 

     Μου’πες θυμάμαι αγαπάς τους αλήτες και θέλεις κοντά μου να ζεις
     η ώρα περνάει η ανάγκη πονάει κι ακόμα στη πόρτα να μπεις
     πες μου σε θέλω και εγώ σα σκιά περνάω τον τοίχο θα δεις
     δώσ’τα μου όλα για να’χω ν’αντέχω στιγμές που δε σ’έχω κι αργείς